We hebben geen project.
Geen pilot.
Geen subsidie.
We hebben een sleutel.
Een sleutel van een huis waar het licht brandt als iemand nergens anders heen kan. Waar geen formulier nodig is om binnen te komen, maar wel regels om het leefbaar te houden. Waar we zelf heen rijden als er gedoe is. Met kerst. Met oud en nieuw. Omdat het huis niet vanzelf rustig blijft.
Dit is geen heldenverhaal.
Dit is wat er gebeurt als burgers het doen, omdat het nodig is.
Dakloosheid begint niet op een bankje
Dakloosheid begint vaak heel anders.
Bij een scheiding.
Bij een sleutel die moet worden ingeleverd.
Bij kinderen die nergens kunnen slapen.
Bij schaamte, stress, slapeloze nachten.
Niet omdat iemand zijn leven niet op orde heeft.
Maar omdat het leven ineens kantelt.
Iedereen kan dit overkomen. Jij. Ik. Je buurvrouw.
En als er dan geen dak is, geen tussenplek, geen rust, dan glijdt iemand weg. Soms langzaam. Soms snel. Werk valt weg. Ouderschap komt onder druk. En ja, soms ook de vlucht uit de werkelijkheid.
Dat is geen moreel falen.
Dat is het ontbreken van een plek.
Wij doen het gewoon
Als de afwasmachine kapot gaat, zoeken we een sponsor. Of betalen we het zelf.
Als iemand de huur niet kan betalen, liggen wij wakker.
Als er spanning is in huis, stappen wij in de auto.
Niet omdat het makkelijk is.
Maar omdat het nodig is.
Burgers voor burgers. Dat klinkt klein. Maar het vraagt alles.
En ondertussen weten we hoe hoog de nood is. Omdat we elke week worden gebeld.
“Hebben jullie plek?”
“Is er een kamer vrij, ik heb rust nodig?”
“Ik hou het niet vol”
Preventie zonder folder
Wat hier gebeurt, voorkomt ellende.
Geen uithuisplaatsing van kinderen.
Minder zorg, minder escalatie, minder uitval.
Ouders die blijven werken. Blijven zorgen. Blijven staan.
Dit is preventie zonder beleidsnota.
Gewoon door een dak te bieden.
We hebben zelfs panden gezien, aangeboden gekregen. Meerdere.
Een tweede huis. Acht extra kamers. Acht mensen extra uit de nood.
Niet omdat de vraag ontbreekt, maar omdat financiering geen vanzelfsprekendheid is.
De stille prijs
Wat zelden zichtbaar is:
Dit kost ook degene die het draagt.
Soms kan het gewone werk niet doorgaan.
Soms raakt het de portemonnee.
Soms is er twijfel of dit vol te houden is.
Maar stoppen voelt niet als optie. Niet als je weet wat er gebeurt als dit huis er niet is.
Dit is geen vraag
We schrijven dit niet om te vragen.
Niet om geld. Niet om medelijden.
We schrijven dit omdat sommige dingen gezien moeten worden.
Omdat een dak boven je hoofd geen luxe is.
Omdat scheiden geen randverschijnsel is.
En omdat preventie soms gewoon begint met een sleutel en iemand die hem durft om te draaien.
We schrijven dit niet om te vragen.
We schrijven dit omdat hier een keuze zichtbaar wordt.
Veel beleid. Veel betrokkenheid. En tegelijk zo weinig plekken waar je gewoon kunt zijn.
Een dak is geen bijzaak. Zonder dat wordt het niet wat.
Wij willen dat mensen die nu nog onzichtbaar zijn, niet pas gezien worden als ze zichtbaar dakloos zijn geworden. Met een biertje op een bankje, nadat alles al is misgegaan.
Daarom is dit huis er.
Een sleutel. Een licht dat aanblijft. Een tussenplek voordat het leven ontspoort.
