Ethos telling

Dagboek van een mediator
Vandaag ga ik naar een zogenoemde ETHOS-telling.

Ik zag ze langskomen in de uitnodiging:
Gemeenten. Beleidsmedewerkers. Coördinatoren. Onderzoekers. Netwerkmomenten met koffie. En ergens tussendoor een persoonlijk verhaal, om ons te laten voelen dat dak- en thuisloosheid iedereen kan overkomen. Dat weten we. Echt. Dat weten we al lang.

En toch ga ik.
Niet omdat ik nog meer cijfers nodig heb om te begrijpen hoe groot de nood is. Die zie ik elke dag.
Niet omdat ik geloof dat nog een rapport vanzelf een woning creëert. Dat doet het niet.
Ik ga omdat ik wil begrijpen waar de kloof zit.
8 kamers, 8 levens in beweging
Wij kunnen morgen een woning huren naast ons bestaande Parentshouse in Deventer.

8 kamers. 8 mensen uit een scheiding die niet vastlopen. 8 kinderen die hun ouders niet meer dagelijks zien botsen omdat niemand uit huis kan. 8 situaties waar preventie geen beleidswoord is, maar een deur die opengaat.
Het kan.
Het gebeurt.
En toch… geen subsidie. Geen structurele steun. Wel formulieren, wachttijden, loketten die niet opnemen.

De vorige initiatiefnemer van het Parentshouse-deventer.nl stopte. Niet omdat de nood weg was, maar omdat het financieel en emotioneel niet meer te dragen was. Burgers voor burgers klinkt mooi, maar het betekent ook: eigen geld, eigen tijd, eigen risico. Zeven dagen per week. Avonden tot tien uur. En dan nog uitleggen waarom je kritisch bent.

Preventie staat in het regeerakkoord. En dan?
Het nieuwe kabinet wil preventie.
Kinderen niet meer tussen ruziënde ouders.
Vroeg ingrijpen bij scheiding, woningnood en stress.
Wij doen dat al.
Niet als pilot.
Niet als experiment.
Maar gewoon. Omdat mensen nu niet kunnen wachten tot beleid is uitgerold.

Gaan we vandaag dichter bij oplossingen komen?
Of blijven we tellen wat we al weten?

Ik merk dat mijn positiviteit soms ver te zoeken is. Dat mag gezegd worden.
Niet omdat ik het werk niet belangrijk vind, maar omdat de verhoudingen soms zo scheef voelen.
Wie helpt, staat in de wachtrij.
Wie doet, zoekt sponsors.
Wie opvangt, past zich aan.
En wie telt, schrijft een verslag.
Ik hoop vandaag iets anders te horen. Iets dat verder gaat dan inzichten.
Ik hoop op verbinding die leidt tot ruimte. Letterlijk. Woningen. Kamers. Sleutels.
Ik hoop dat iemand zegt: jullie doen dit al, hoe kunnen wij aansluiten?

Ik ga. Met open blik, maar scherpe vragen.
Ik ga naar de ETHOS-telling.
Niet om cynisch te zijn.
Maar ook niet om mijn kritische blik thuis te laten.
Want als we echt willen dat kinderen niet meer klem komen te zitten tussen ouders en muren, dan moeten we niet alleen tellen wie dakloos is. Dan moeten we durven kijken naar wie het al oplost. Zonder pluche. Zonder buffer. Met hart, handen en een sleutelbos.
Wordt vervolgd.

hashtag#ethostelling hashtag#woningnood hashtag#scheidingswijze hashtag#middenijsselteltmee
hashtag#dakenthuislozen